Καλημέρα  Αγαπάκι μου,

 Σήμερα που  ξεκίνησα  να σου γράφω είναι Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου του 2015

Ο καιρός είναι βροχερός πολύ, ο ουρανός είναι σκεπασμένος από γκρίζα  χοντρουλά σύννεφα , είναι μάλλον θυμωμένα και αδειάζουν ασταμάτητα  πάνω στη γη νερό.

Αργότερα, μια άλλη στιγμή, θα σου μιλήσω για τη βροχή. Έχουμε άλλωστε  πολλά  να πούμε εμείς οι δυο.

Τι κι αν βρέχει όμως;

Για μένα ξημέρωσε η πιο όμορφη μέρα.

Για μένα ήρθε η Άνοιξη, λευκοφορεμένη,  Χρυσομαλλούσα και μοσχομυριστή και μου έφερε εσένα!  

Εσύ, τώρα που σου γράφω είσαι ένα ανθρώπινο σποράκι έξι εβδομάδων, μικρό, μικρούλι σαν ένα σπυρί φακή. Κάθε μέρα που περνάει θα μεγαλώνεις όμως και θα γίνεις ένας μικρός –στην αρχή-Άνθρωπος, με σάρκα από την σάρκα μου και αίμα από το αίμα μου!

Εγώ  είμαι η γιαγιά σου, η μια από τις δύο γιαγιάδες σου δηλαδή.

Τώρα εσύ δεν ξέρεις τι πράμα είναι αυτή η «γιαγιά» -η μήπως ξέρεις;-

Είσαι πολύ τυχερό που θα  έχεις δύο γιαγιάδες, έναν παππού και μια προγιαγιά. Ναι παρακαλώ έχεις και προγιαγιά. Μια προγιαγιά που ζωντάνεψε, ξανάνιωσε και κάθε τόσο ρωτάει:« πότε θα έρθει εκείνο το παιδάκι μας ;»

Για να καταλάβεις, η γιαγιά και ο παππούς, είναι η μαγεία στη ζωή μας!

Είναι παράθυρο στο παραμύθι και  το όνειρο της ζωής.

Είναι η πάντα ανοιχτή ζεστή αγκαλιά, το γλυκό ρουφηχτό φιλί, η τρυφερότητα, η άνευ όρων  και ανταλλαγμάτων φροντίδα  και προσφορά σε σένα. Είναι παραμύθι, γέλιο, παιχνίδι, «συμμαχία» και «συνωμοσία».  Είναι το βιβλίο της ζωής  το πάντα ορθάνοιχτο για σένα.

Είναι ότι θα σταλάζει μια σταγόνα μέλι στην πικράδα αυτού του κόσμου που θα έρθεις Αγαπάκι μου.

Όνειρό μου για σένα Αγαπάκι μου είναι  να έρθεις και να μείνεις γερό στη ζωή, να χαμογελάς πάντα, να είσαι ευτυχισμένο και Άνθρωπος. Τι είναι Άνθρωπος θα μου πεις..

Είναι ένα από αυτά τα πολλά , το σημαντικότερο,  που έχουμε να πούμε οι δυο μας, μην βιάζεσαι όμως, έχουμε καιρό.

Τούτο άλλωστε  δεν είναι ένα γράμμα.

Όχι! Είναι το Βιβλίο Μας  Αγαπάκι μου.

Ξεκίνησε να γράφεται σήμερα, σήμερα που έμαθα για την ύπαρξη σου και θα γράφεται όσο θα ζω και θα με έχεις στη ζωή σου. Γιατί οι γιαγιάδες και οι παππούδες κάποτε φεύγουν.

Ωω ωω… μην μου σουφρώνεις τα χειλάκια σου Αγαπάκι μου, οι γιαγιάδες και οι παππούδες φεύγουν σαν σώματα, η ψυχούλα τους όμως  είναι πάντα κοντά στα εγγόνια τους, να εκεί στο τσεπάκι της καρδούλας τους, σαν μαντηλάκι ασπροκεντημένο και ευωδιαστό.

Σε τούτο το βιβλίο λοιπόν, το βιβλίο Μας  θα σου γράφω όλα όσα έχω να σου πω, όλα όσα μαθαίνουν οι γιαγιάδες στα εγγόνια-Αγαπάκια τους. Θα σου γράφω τα παραμύθια και τα νανουρίσματα σου, θα γράφω όσα θα μοιραζόμαστε, μαζί, θα γράφω για τα παιχνίδια μας, τα γέλια και τις «αλητείες»  μας γιατί τι νομίζεις και τέτοιες θα κάνουμε μαζί. Μέσα δω θα σταλάζω σταγόνα-  σταγόνα το μελάκι που θα γλυκαίνει τη  πίκρα του κόσμου τούτου και κάποια στιγμή θα γράφουμε Μαζί εδώ. Εσύ το Αγαπάκι  και Εγώ η γιαγιά σου.