Παρασκευή  27 Φεβρουαρίου 2015

Απόψε, σχεδόν σταμάτησε να βρέχει  Αγαπάκι μου.

Είναι περασμένη η ώρα, νύχτα  και έχει  σκοτάδι.Το φεγγαράκι έχει αποκοιμηθεί και αυτό σε μια αγκαλιά από σύννεφα. Κάθομαι κοντά στο τζάκι, συντροφιά μου έχω την φίλη μου την κυρά-Κουκουβάγια, θα την γνωρίσεις και εσύ.
H κυρά-Κουκουβάγια του σπιτιού μας είναι ένα  σοφό πουλί. Κουβαλάει στις  φτερούγες της λέξεις. Έρχεται εδώ και μαζί πλέκουμε παραμύθια και ιστορίες με τις λέξεις. Και τις δυο μας συντροφεύει το τραγούδι της θάλασσας.

Αν τραγουδάει η θάλασσα; Ω μα ναι! Τραγουδάει, νανουρίζει με το τραγούδι της  όλα τα πλάσματα που έχει στην αγκαλιά της και φτάνει το τραγούδι της σαν δώρο και σε μας τους ανθρώπους.

Το πρωί θα δω τον ήλιο που θα έρθει από την άλλη πλευρά της γης. Κάθε πρωί κοιτάω την ανατολή μα τώρα τελευταία δεν την έβλεπα. Ναι γίνεται και αυτό καμιά φορά,  να κοιτάς κάτι μα να μην το βλέπεις.

Μόλις ό ήλιος φανεί εκεί στην γραμμούλα εκείνη που ο ουρανός  κρατάει αγκαλιά τη  θάλασσα και  τα βάψει όλα ο ήλιος με χρώματα πορτοκαλιά, χρυσά και ροζ  θα ξυπνήσουν  τα δέντρα μας, οι ασημοπράσινες ελίτσες μας, οι ασπροντυμένες μυγδαλιές μας, η ροδιά μας, οι λεμονιές με τα κατακίτρινα στρουμπουλά λεμόνια και οι πορτοκαλιές με τα γλυκά πορτοκάλια. Θα ξυπνήσουν τα χαμομηλάκια με την κίτρινη καρδούλα, οι μαργαρίτες, οι ντροπαλές μας ανεμώνες, το φασκόμηλο  και η αγριορίγανη μας. Θα ξυπνήσουν και όλα τα μικρά ζουζουνάκια και τα πουλιά που έχουν χτίσει τα σπίτια στους στη στέγη του σπιτιού μας αλλά και όσα έχουν το σπιτικό τους στα δέντρα και θα αρχίσουν το τραγούδι.

Θα ξυπνήσουν τα σκλυλάκια και το γατάκι μας και θα αρχίσουν τα παιχνίδια.

Αχ έχει ομορφιές  πολλές ο κόσμος που θα έρθεις Αγαπάκι, έχει και ασχήμιες, μα εγώ θα σου μιλώ για τις ομορφιές. Θα σου τις δείχνω όλες μια- μια, να χορτάσεις ομορφιά καρδιά μου να γίνει η ομορφιά το όπλο σου για τις ασχήμιες.
Απόψε  θα σου πω  για την πέτρα εκείνη που είναι το θεμέλιο της ύπαρξης  σου.

Τον θεμέλιο λίθο-για να μαθαίνεις τις έννοιες με πολλές και διαφορετικές λέξεις-της ύπαρξης σου. Πολλές θα είναι αυτές οι πέτρες στα θεμέλια σου, κάποιες μπορεί να αποδειχτούν και … σαθρές, «τι είναι τούτο πάλι ρε γιαγιά;» θα μου πεις, Οι πέτρες που θα αποδειχτούν σκάρτες δηλαδή, που αντί να κάνουν γερά τα θεμέλια σου θα προσπαθήσουν  να τα κάνουν να τρίζουν. Όμως και αυτές θα έχουν την αξία τους γιατί θα σε μάθουν να ξεχωρίζεις το σκάρτο και να το βγάζεις στην άκρη.

Η πρώτη-  πρώτη θεμέλια  πέτρα σου όμως Αγαπάκι μου είναι τα υλικά από τα οποία δημιουργήθηκες.

Δύο σπουδαία υλικά.

Την Aγάπη που έχουν ο μπαμπάς και η μαμά σου, ο ένας για τον άλλο και την επιλογή τους να σε φέρουν στον κόσμο.

Είσαι λοιπόν καρπός Αγάπης και Επιλογής. Δεν «έτυχες» και να μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό Αγαπάκι μου γιατί είναι ευλογία να είναι καρπός Αγάπης και Eπιλογής.